video gay
milf videos
hentai cartoon porn

Parafia Św. Trójcy i MB Szkaplerznej w Ćmińsku

Parafia św. Mikołaja w Nakle

Nakło to niewielka wieś w województwie Śląskim, w powiecie Szczekocińskim. Parafia świętego Mikołaja w Nakle należy do Diecezji Kieleckiej.

Okolice Nakła były zamieszkane przez człowieka już w czasach rzymskich. W pobliskim Drochlinie, archeolodzy odnaleźli popielnicę, wewnątrz której wśród nadpalonych kości znaleziono gliniany przęślik oraz fragmenty zapinki z okresu kultury przeworskiej. Najstarszą wzmianką o Nakle jest zapis w dokumentach z 1217 roku o Szczepanie z Nakła - kleryku. Zapis ten jest również dowodem na istnienie w tym czasie w Nakle parafii. Jan Długosz w Liber Beneficiorum potwierdza istnienie w Nakle Kościoła. Patronem kościoła i parafii jest w tej chwili św. Mikołaj, ale wszystko wskazuje na to, że pierwotnie głównym tytułem kościoła było Wniebowzięcie NMP. Do dziś zresztą ta uroczystość gromadzi dużą liczbę wiernych. Zmiana była spowodowana faktem, że Nakło znalazło się na trasie traktu handlowego. Parafianie wspominają stare podania, że częste napady zbójeckie w tym rejonie, na podróżujących kupców, doprowadziły do zmiany patrona kościoła. Św. Mikołaj, który jest przecież m.in. patronem kupców. Warto również wspomnieć, że istnieje legenda, jakoby za murem przykościelnego cmentarza jest pochowany słynny zbój Madej.

Pierwotny kościół parafialny był zbudowany z drewna i do naszych czasów zachowały się jedynie fragmenty fundamentów. Pracę nad budową obecnego Kościoła rozpoczął zapewne na przełomie XVII/XVIII wieku ówczesny pleban ksiądz Andrzej Szychowski. Prace ukończono w roku 1712.  Uroczystej konsekracji dokonał biskup Augustyn Wessel, biskup Inflancki i Opat Jędrzejowski 6 października 1726 roku. Świątynie jest orientowana i ma 36 m długości, 14 m szerokości i 36 m wysokości. Kościół jest murowany z kamienia i cegły, tynkowany. Wnętrze świątyni to 1 nawa trójprzęsłowa, krótkie prezbiterium, węższe od nawy, zamknięte półkoliście. Przy prezbiterium od północy znajduje się zakrystia z korytarzem, prawdopodobnie z XIX w.. Przy ścianie północnej kwadratowa Kaplica Zwiastowania NMP z XVII w., od zachodu kruchta z roku 1804, od południa kruchta wbudowana między szkarpy. W nawie głównej i prezbiterium ściany podzielone są pilastrami podpierającymi przełamujące się belkowanie; sklepienie kolebkowe z lunetami. Na sklepieniach jest gipsowa sztukateria, ramowa z profilowanymi wałkami oraz motywami dużych dwugłowych orłów, drzewek i wici (nawa główna) festonów i puttów (w prezbiterium), na arkadzie orły jednogłowe i psy (lwy?). Ołtarz główny jest barokowy z XVII w. dwukondygnacyjny z krucyfiksem w polu głównym i rzeźbami św. Piotra i Pawła po bokach oraz Boga Ojca i aniołów w zwieńczeniu. Ołtarze boczne i w Kaplicy również barokowe. Ołtarz po lewej stronie z obrazem św. Antoniego z Dzieciątkiem i po prawej stronie z obrazem Matki Boskiej Bolesnej. W Kaplicy cudowny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Ambona barokowa z płaskorzeźbami czterech ewangelistów oraz baldachimem z ażurową latarnią. W środku wareto zwrócić również uwagę na neobarokowe konfesjonały z 1. połowy XIX w. oraz, barokową, czarną, murowaną chrzcielnicę. Całości wnętrza dopełniają stacje Drogi Krzyżowej namalowane na płótnie w latach 1880 – 1882.

Przed kościołem stoi szeroka dzwonnica, wymurowana w roku 1830. Dokument z roku 1782 wspomina 3 dzwony „znacznej wielkości”. Kronika parafialna w roku 1963 notuje, że dzwony zostały zabrane w czasie wojny przez Niemców, a nowe ze składek parafian poświęcono w końcu roku 1947. Najmniejszy z dzwonów otrzymał imię Mikołaj. Średni to Jan Chrzciciel wzywający parafian do nawrócenia. Maryja – to imię największego środkowego dzwonu.

Cudowny Obraz Matki Bożej z Nakła przedstawia wizerunek Madonny z Dzieciątkiem na lewym ramieniu, w obłokach z uskrzydlonymi główkami amorków. Maria trzyma w dłoni królewskie berło. Jezus lewą dłonią przytula do serca kulę ziemi (czyli cały Lud Boży) z krzyżem – symbolem chrześcijaństwa, prawą natomiast wznosi ku Matce w geście błogosławieństwa. Szaty obu postaci utrzymano w kolorystyce błękitno – czerwonej. Kolory te symbolizują: błękit – duchowość, a czerwień jako kolor królewski, ale też kolor krwi - człowieczeństwo. Głowy Marii i Jezusa zdobią korony królewskie podbite purpurą. Wokół nich złociste, promieniste aureole symbolizują łaski ofiarowane światu, opiekę Bożą nad całym światem. Trzy skrzydlate putta adorujące scenę z przestworzy są alegorią dobroci, łask, szczęścia i opieki.